سالانه بیش از 1600 نفر بر اثر حوادث محیط کار جان خود را از دست می دهند

تهیه و تنظیم/ آرام محمدی

آسونیوز/ با توجه به فقدان ایمنی در محیط های کاری در ایران و عدم تجهیزات استاندراد منطبق با کار و با توجه به آمارهای حکومتی هر ساله بیش از 1600 نفر از کارگران در محیط های کاری جان خود را از دست می دهند. آمار کارگرانی را که هر روز و هر ساله که در محیط های کاری دچار حادثه و یا نقص عضو میشوند را میبآیست به این مقوله اضافه کرد. در شرایطی که هر روزه آمار تعداد کارگران کشته و زخمی شده در محیطهای کاری بیشتر میشود که آمار دقیقی از سوی نهادهای مربوطه و دستگاه قضایی منتشر نمیشود و در این خصوص جهت روشن شدن افکار عمومی شفاف سازی نشده است.

سوانح مرگ و میر ناشی از کار شامل تمامی بخش های کارگری اعم از ساختمانی و غیره بوده، و با این وجود منابع مختلفی از جمله پزشکی قانونی و اداره کار آمارهای گوناگون و البته دارای تناقض را در خصوص سوانح کاری ارائه میدهند. ضمنا کارگرانی که به مناطق دیگر همچون سوریه و یا دیگر نقاط جهت کار فرستاده میشوند و همچنین کولبرانی که در شهرهای کردستان با شلیک گلوله کشته میشوند جزو آمار حوادث ناشی از کار به حساب میآیند.

عدم آموزش کارگران از سوی صاحبان کار و کارفرما، ایجاد تدابیری جهت ایمنی کارگران در محیط های کاری، نظارت صحیح و اصولی و بهداشت سه رکن اصلی اصول کار میباشد، که توسط کارفرمایان و مسئولین مرتبط با کار رعایت نمیشود. برخی از کارشناسان معتقدند که دولت، وزارت کار و ارگانهای مربوطه، به مسئله نظارت از سوی بازرسان وزارت کار و کارشناسان بهداشت حرفه ای، حتی در چارچوب خود قانون نیز رعایت نشده و به این مهم، کاملا بی توجه هستند. این امر ناشی از رانتخواری، فساد اداری، زدو بند میان کارفرمایان و کارشناسان و بازرسان اداره کار است. همچنین عدم نظارت بر محیطهای کاری و عواملی از این دست، نشان از خلع موجود مبنی بر فقدان تشکلهای کارگری در ایران است.

قوانین دست و پاگیر در دولت و مجلس به چالش و مشکلی بزرگ برای کارگران حادثه دیده ، اخصا کارگران ساختمانی بوده و این قشر از جامعه که دچار فوتی و یا سوانح کاری شده از هیچ گونه مزایا و بیمه کاری برخوردار نمی شوند و کارفرما هیچ تعهد و مسئولیتی نسبت به کارگر متوفی، حادثه دیده و همچنین خانواده های آنان ندارد.

به گفته رئیس کانون کارگران ساختمانی، ایران هر ساله با میانگین 15 تا 20 هزار حوادث کاری، در دنیا رکورد دار است و میزان مرگ و میر، جراحات و نقص عضو در محیطهای کاری به مرز بحران رسیده است. این مسئله در شرایطی بغرنج قرار دارد و این در حالی است که، به عت بی کفایتی و سوء مدیریت مسئولین و ارگانهای مربوطه، کارفرمایان از پرداخت خسارت و دیه به قربانیان سوانح کاری سر باز میزنند. عدم نظارت و کنترل دولت بر رعایت اصول ایمنی در محیطهای کاری و فقدان تشکلهای کارگری مدافع حقوق صنفی کارگران، سبب شده تا که کارفرمایان و صاحبان کار در بسیاری از کارگاه های کوچک و بزرک و کارخانجات، کارگران را با حداقل امکانات و بدون توجه به ضوابط ایمنی به کار وا میدارند.

البته نباید فراموش کرد که بیشتر کارگران با امضای قراردادهای سفید امضا بکارگیری میشوند.

این مسئله یکی از عواملی است که منجر شده ایران به کانون مرگ و میر کارگران تبدیل شود و بیشترین مرگ و میر ناشی از کار را به خود اختصاص دهد. طبق آمارهای رسمی حکومتی، روزانه بین 6 تا 7 کارگر در ایران بر اثر حوادث ناشی از کار جان خود را از دست میدهند. ایران در میان کشورهای جهان از نظر رعایت اصول ایمنی در رتبه 102 جهانی قرار دارد که رتبه بسیار پائینی است.

حال باید این پرسش را مطرح کرد که چرا سوانح مرگ و میر ناشی از کار در ایران بالاست و کماکان روند افزایش دارد و به چه علت رژیم اسلامی هیچ برنامه ای جامع در خصوص جلوگیری از حوادث ناشی از کار در دست تدوین و اقدام ندارد؟



PM:08:18:19/10/2018




‌ ‌ 498 ‌‌بار دیده شده‌‌