25 نوامبر روز جهانی مبارزه با خشونت علیه زنان

تنظیم/ آرزو کمانگر
حدود نیمی از جمعیت جهان را زنان تشکیل میدهند زنانی که قطعا تاثیر و نقش آنها در چرخه ی زندگی غیر قابل انکار است. متاسفانه این جمعیت از همان آغاز بشریت مورد بی توجهی و بی مهری مردان جامعه قرار گرفتەاند.
خشونت علیه زنان در طول تاریخ در جوامع بشری به اشکال و انواع مختلف وجود داشته است که در برخی از جوامع این پدیده ی اجتماعی تشدید یافته است. عوامل فرهنگی، سنتی، دینی و اعتقادی،  سیاسی و اقتصادی از جمله موارد تاثیر گذاری هستند که میتوانند در کم و کیف این معضل اجتماعی ایفای نقش کنند. در ارتباط با همین موضوع فعالان حقوق زنان از سال ۱۹۸۱ میلادی روز ۲۵ نوامبر را برای گرامی داشت مبارزه با خشونت علیه زنان برگزیده اند. از سال ۱۹۹۹ سازمان ملل متحد، روز جهانی منع خشونت علیه زنان را فرصتی برای دولت ها، سازمان های بین المللی و مؤسسه های غیر دولتی می داند تا از آن برای افزایش آگاهی عمومی و آموزش استفاده کنند. این تاریخ به خاطر ترور «سه خواهر میرابال»، فعالان سیاسی اهل جمهوری دومینیکن در سال ۱۹۶۰ انتخاب شده است. این سه خواهر در زمان مبارزه با «رافائل تروخیو»، دیکتاتور اهل دومینیکن، توسط عوامل او به قتل رسیدند...
خشونت علیه زنان و دختران، شامل طیف وسیعی از رفتار خشونت آمیز و توهین از جمله:
خشونت خانوادگی- ازدواج اجباری- قطع عضو تناسلی زنان( ختنه ی زنان)- خشونت تحت عنوان ناموس- خشونت های جنسی- تجاوز به عنف- خشونت های کلامی- خرید و فروش زنان بعلت فقر یا اعتیاد پدر و همسر و... میباشد.
خشونت علیه زنان در جوامع مختلف به شیوه های متفاوتی اعمال میشود. به طور مثال در جوامع قبیله ای و سنتی تحت عنوان فرهنگ و سنت مردسالارانه و تبعیض آمیز، زنان را مورد خشونت قرار میدهند در حالیکه همین خشونت در جوامعی با اعتقادات دینی و اسلامی به عنوان دین و در سایه ی شرع و قوانین مربوط به آن صورت میگیرد. نمونه های مذکور دال بر این نیست که در جوامع مدرن و پیشرفته هیچگونه خشونت و رفتار تبعیض آمیزی نسبت به زنان صورت نمیگیرد، به عبارتی دیگر میتوان گفت جهانی بودن این مساله نشان میدهد که خشونت در تمامی جوامع، طبقه و قشر و نژاد وجود دارد.
با نگاهی آماری به این پدیده درمیابیم که با گذشت بیش از سه دهه از شروع مبارزه علیه خشونت نسبت به زنان کماکان این معضل، بزرگترین و برجسته ترین نابراری اجتماعی در جهان است .
با وجود آنکه در بیشتر کشورهای جهان قوانین منع خشونت تصویب شده است، اما همچنان آمارها نشان می دهد ۳۵ درصد زنان خشونت را تجربه کرده اند. این رقم در برخی کشورها به ۷۰ درصد می رسد. خشونت عليه يک چهارم زنان از ابتدای ازدواج آغاز می شود. مطابق آمار سازمان ملل متحد، ازهر سه زن در سراسر دنیا یک زن خشونت جنسی و جسمی را تجربه کرده است. جای تامل است که در قرن بیست و یکم و با وجود این حجم از پیشرفت فکری جامعه ی بشری، در هر 12 ثانیه یک زن مورد آزار و اذیت قرار گیرد.
اما، خشونت علیه زنان در رژیم جمهوری اسلامی ایران، به اشکال مختلفی صورت گرفته و میگیرد. اتفاقات زن ستیزی بیشماری را از دیرباز در گوشه و کنار این کشور شاهد هستیم. یکی از اصلی‌ترین خشونت‌هایی که علیه زنان در ایران یا حتی همه زنان ایرانی وارد می‌شود خشونت دولتی است که از جانب قوانین و حتی اعمال آن قوانین در زندگی جاری زنان بر آنها اعمال می‌شود. برخی کارشناسان، قوانین جزایی، نظام جمهوری اسلامی ایران در قبال زنان را از «خشن‌ترین قوانین جهان» دانسته‌اند. به  چند نمونه از خشونت علیه زنان در ایران اشاره میکنیم؛ 
1- نصف دانستن شهادت زن در برابر با شهادت یک مرد
2- اعمال مجازات سنگسار در قانون مجازات اسلامی ایران که ادمه دار بودن آن از سوی رژیم، اعتراض سازمان ملل و فعالین حقوق بشر را بر انگیخته است.
3- اسیدپاشی های متعدد به ویژه در سالهای اخیر در شهرهای مختلف ایران و عدم توجه مراجع قضایی به این مساله.
4- نداشتن حق طلاق و حضانت فرزند در صورت جدا شدن از شوهر.
در ایران نیز به مثابه ی سایر کشورها افراد حامی حقوق بشر و به ویژه فعالین حقوق زنان پرده از واقعیت جامعه ی خود برداشته و در اعتراض به این وضعیت اسفناک طی ایجاد کمپین ها و انجمن هایی هرچند غیرقانونی و پنهانی با هدف آگاه سازی زنان و مردان این جامعه و ایجاد عدالت و برابری میان زن و مرد فعالیت میکنند.
ناگفته نماند که فضای بسته و دیکتاتوری و ارتجاعی این رژیم آخوندی عرصه ی فعالیت را بر آزادی خواهان در ایران تنگ کرده است اما دریغ از اینکه در همان فضای تنگ و تاریک حکومتی روشن فکران و آزاد اندیشان نه تنها دست از مبارزه و فعالیت برنداشته اند بلکه مصمم تر از گذشته درحال تلاش اند.


PM:05:38:05/11/2018




‌ ‌ 339 ‌‌بار دیده شده‌‌