چند نمونه از شاخص های فقر و ستم بر مردم کردستان

کردستان رتبه اول حاشیه نشینی کشور را به خود اختصاص داده است:

به طوریکه 18.8 درصد مردم کردستان در محلات حاشیه نشین، فاقد هرگونه امکانات شهری بوده و زندگی را در شرایطی نابسامان بسر میبرند. در شهرهای بانه، مریوان، سقز، قروه، کامیاران، دهگلان، بیجار و دیواندره بافت‌های فرسوده و سکونتگاه‌های غیررسمی شناسایی شده‌اند که بیشترین حجم حاشیه‌نشینی در بانه، مریوان، سقز و قروه است. اما متاسفانه هیچگونه اقدامی در جهت ساماندهی و یا فراهم آوردن امکانات اولیه زندگی توسط مسئولین حکومتی صورت نگرفته است.

کرمانشاه سالهاست رتبه اول بیکاری در کشور را به خود اختصاص داده است.

تجربه مردم کردستان طی40 سال گذشته نشان داده است که مسئولین رژیم اسلامی، از ترس رشد جنبش های، مدنی، انقلابی و کارگری در کردستان، حتی زیر برق سرنیزه و فشار توده های مردمی، نیروهای مسلح و سپاه پاسداران هم حاضر به سرمایه گذاری های درازمدت و توسعه اقتصادی در این منطقه نیستند و خود مافیای سپاه مسبب فقر اقتصادی و جبر فرهنگی در این منطقه است. امروز هم آنها برای تخفیف معضل بیکاری نه تنها به فکر ایجاد کار و فرصت های شغلی نیستند، بلکه از آن، فرصتی فراهم میآورند برای تاراج نیروی کار و به یغما بردن منابع زیر زمینی در آنسوی مرزها. اما رژیم جمهوری اسلامی که امروزه سرمایه این چنین دستگاههای اطلاعاتی و امنیتی خود را از شیره جان کارگران و مردم محروم ایران تغذیه می کند و فربه میشوند، با آتش خشمی که فردای نه چندان دور از این همه استثمار و غارت و ستم برخواهد خاست چه خواهد کرد؟

در سال 1390 بالاتر از 36 درصد از جمعیت مردم کردستان از خدمات پزشکی محروم بوده اند.

از نظر برخورداری از خدمات بهداشتی و درمانی، شهرستان های تابعه سنندج را میتوان به سه دسته برخوردار(سنندج وسقز)، نیمه برخوردار(قروه، بیجار، مریوان و بانه) و محروم (دهگلان، سروآباد و دیواندره) رتبه بندی کرد.36 درصد از جمعیت استان محروم از خدمات بهداشتی مناسب هستند. تفاوت ضریب توسعه یافتگی در زمینه بهداشت و درمان بین شهر اول استان (سندج) و شهر دوم (سقز)، در بخش شاخص های فنی و اجرایی معادل 39 درصد در بخش شاخص های نهادی بیش از 69 درصد ودر بخش نیروهای متخصص نابرابری ها به اوج میرسد که بیش از 75 درصد است. این یعنی سطحی کوچک از توسعه یافتگی در مرکز استان وجود دارد و مابقی شهرستانهای تابعه تفاوت فاحشی با مرکز استان دارند.

شهرستان های دهگلان، سروآباد و دیواندره محروم ترین شهرستان های کردستان هستند.
قابل توضیح است که، دیگر مناطق کردنشین نیز از این قاعدع مستثنی نبوده و از کمترین امکانات اولیه زندگی برخوردار هستند و این مهم، صرفا ناشی از نگاه مغرضانه حکومت و دیدی صرفا امنیتی و سیاسی حاکمه ایران به کردستان نشات گرفته است.



AM:11:08:07/01/2019




‌ ‌ 249 ‌‌بار دیده شده‌‌