جشن ۲۲ بهمن و فصل سرد توده ها

ن/ سیروان خالدیان

بیست ودوم بهمن ۹۷در اصطلاح جمهوری اسلامی سالگرد بنیان گذاری رژیمی است که:

فارغ از اینکه انقلاب را در اصل چه کسانی به راه انداختند و چه کسانی به انقلاب واقعی خون هدیه کردند و در آخر فاشیست های اسلامی نام انقلاب را به یغما بردند وبه نام خود ثبت کردند، نگاهی داشته باشیم که سالگرد بنیانگذاری این حاکمیت ننگین در چه حال و در چه وضعیتی برگزار شد و واقعیتی که گریبان اقشار جامعه را گرفته چیست؟ و جشن با رضایت توده ها بود یا جشن اقلیتی با جیب های گشاد؟؟؟؟

موقعیت بین المللی:

موقعیت جمهوری اسلامی با توجه به دخالت در کشورهای خاورمیانه کُری خوانی ها با اسراییل و آمریکا و ساخت و آزمایش انواع سلاح های کشتار جمعی، در سخت ترین شرایط، طی چهل سال اخیر است.

جمهوری اسلامی با تلاش جهت تشکیل هلال شیعی، با حرکتهای ماجراجویانه خود در یمن، سوریه،عراق و تامین سلاح هایشان و جابجایی آنها توسط هواپیماهای شرکت ماهان ایر که منحصرا در اختیار یکی از سرداران سپاه است و ایجاد بانک تروریسم وتامین مالی آنها باعث ایجاد تنش و نامنی در منطقه شده است.

موقعیت اجتماعی:

تنها راهی که جمهوری اسلامی پیش گرفته سرکوب و خفقان و شلاق و اعدام است.

این جواب اجتماعی است، که از هر لحاظ به تنگ آمده و هرروز دست کم شاهد سه الی چهار اعتراض، تجمع و اعتصاب در شهرداریها، کارخانجات، درب دادگاه ها، مقابل بانکها و موسسات هستیم.

اما اگر بخواهیم موقعیت اجتماعی را بسنجیم قطعا ارتباط تنگاتنگ آن را در دل موقیت اقتصادی به وضوح میتوان یافت.

بعد از اردیبهشت ۹۷ و بازگشت تحریم های آمریکا و خارج شدن آمریکا از برجام، هرچند ایران وضعیت خوبی نداشت اما این بار رنگ "مرگ اقتصادی" درب هر خانه را زد و فشارهای اقتصادی به شیوه ای گریبان اقشار مختلف جامعه را گرفت که حتی طبقه متوسط جامعه نیز هرروز سفره کوچکتری را در زندگی می دیدند.

با حقوق ماهی یک میلیون و صدو اندکی هزار تومان یا به عبارتی روزی چهل هزار تومان، هر استثمارشده فکری و جسمی که نیروی کار خود را میفروشد قادر به تامین زندگی روزمره خود نیست.

عدم امنیت شغلی بیداد میکند و هیچ کس نمیداند که آیا کارفرما با چنین اوضاع اقتصادی کشور، آیا قادر خواهد بود تا فردا هم نیروی انسانی را پوشش دهد و جوابگوی ماهیانه اوباشد؟؟؟؟

اما با همه این اوصاف جمهوری فاشیستی، با نمایش پروقاهتی که سعی در نشان دادن مردم، به طرفداری از دولت دارد، سناریوی ۲۲ بهمن را با امکاناتی که در اختیار دارد، تبلیغ میکند وحتی جایزه به مناسبت سالگرد تاسیس گیوتین میگذارد و حتی برای عده ای کارمند و کارگر، شرکت در راهپیمایی را با پاداش مالی از جانب ارگان آن مجموعه جواب میدهد تا دوربین های جهان را آنطور که اتاق فکر اطلاعات طراحی کرده است زوم کند و با بی شرمی تمام اعلام کند، که این مردم هستند که در رفراندومی آزاد جمهوری اسلامی را انتخاب کرده اند.

جشن "منظور 22 بهمن است" در فصل سرد توده ها که از سرمای خفقان و گرسنگی کلاه فقر به سر کرده اند، ورق ننگ و پرفضاحت دیگری از جمهوری اسلامی بود که نشان از اوج درماندگی و استیصال نظام بود.

باید گفت که تحریم شرکت در راهپیمایی توسط هر فردی به نوعی مبارزه مدنی و سیاسی و اجتماعی ست.

کلام آخر:

راهپیمایی ما روزی است که خیل عظیمی از توده های زحمتکش و گرسنه به میدان بیایند تا برای مطالبات اجتماعی، اقتصادی، حتی فرهنگی خود، آهنگ"""من هم یک مبارز هستم"""را بنوازند...

زنده باد اتحاد

زنده باد مبارزه برای طلوعی روشن تر

سیروان خالدیان/ ۲۳بهمن ۹۷


 


PM:03:30:12/02/2019




‌ ‌ 392 ‌‌بار دیده شده‌‌