اعمال شکنجه از سوی رژیم ایران همچنان ادامه دارد

آسونیوز- علیرغم منع شکنجه از سوی سازمان ملل متحد، رژیم ایران همواره جهت اعتراف گیری از آن استفاده می کند.

شکنجه بر اساس ماده یکم کنوانسیون منع شکنجه سازمان ملل متحد که در سال1984 به تصویب رسید به عملی گفته می شود که به واسطه آن تعمدن درد و رنجی شدید، خواه جسمی یا روحی بر فرد اعمال شود، آن هم برای اهدافی چون کسب اطلاعات یا اعتراف گیری از او یا از یک شخص ثالث یا با هدف تنبیه او به دلیل انجام عملی که او یا شخص ثالثی مرتکب شده یا مظنون به ارتکاب آن است.

کشیش های مسیحی در قرون وسطی از آغازگران این عمل بودند. نمونه آلات شکنجه که درآن دوره مورد استفاده قرار می گرفت اکنون در موزه هاقابل مشاهده است.

در سال های اخیرشکنجه دولتی دست افزاری بوده تا حکام و دست نشاندگان آن ها برای مقاصد خود متوsل به اعتراف گیری شوند. از میان این دولت ها چنان که تاریخ شهادت می دهد حکومت های مذهبی تمایل و افری به این عمل نشان داده اند.

رژیم جمهوری اسلامی ایران با آنکه در تبلیغات رسانه ای، عمل اسلاف خود در نظام شاهنشاهی را بهانه ای برای سبعیت "درندگی" آن دوره در بوق و کُرنا کرده، خود از این ابزار به شکلی وسیع بهره برده.

خمینی وقتی از کشتارمردم کوردستان سخن به میان می آورد، این عمل غیر انسانی را به صدر اسلام ارجاع داده و در توجیه آن می گوید؛ برای استحکام نظام اسلامی دست زدن به خشونت جایز و شرعی است.

نمونه های بسیاری در تاریخ معاصرموجود است که نظام جمهوری اسلامی ایران با احزاب سیاسی، ملیت ها و ادیان و مذاهب از ابزار شکنجه و محرومیت بهره برده است.

اعدام های درون زندان در دهه شصت و گسیل کردن مردی فاقد عقلانیت حقوقی به نام صادق خلخالی به اقصی نقاط ایران و کوردستان در راستای سیاست قهری ابتدای شکل گیری این نظام است.

نمونه برجسته این رفتار غیر انسانی و ناعادلانه، احکام صادرشده از سوی این روحانی تندرو و افراطی دست نشانده، صدورحکم اعدام در فرودگاه سنندج است که کمتراز چند دقیقه به زندگی چندین انسان بی گناه پایان داد.



PM:02:48:09/11/2019




‌ ‌ 171 ‌‌بار دیده شده‌‌