"بویِ خاک"

 

اشعاری حماسی از وحیدکمالی:

دلم عشق می خواهد و دنیایی از مدهوشی

دلم درد می خواهد و دریایی از بیهوشی

سرم صبر می خواهد و طوفانی از کم هوشی

 

تنم رنج می خواهد و سیلابی از خاموشی

 

منم زاده ی عشقِ بی مراد نسلِ بی حاصل

 

منم شاهدِ شیداییِ مردمانی غافل

 

دلم درد دیده و روحم غمگسارِ خونِ ریخته برخاک

 

گوشم کَرِ فریاد فغان نادانیِ رسیده به افلاک

 

شب و روزم آلوده به آتش و خونِ یاران بی نام و نشان

 

فردایم مِه آلود و رگهایم دریده و خون فشان

 

کجایید ای یاران سینه چاکِ میدانِ دلاوری ؟

 

کجایید ای مَستان شیر صفت همای خاوری؟

 

تنِ رعنای جوانانِ مرزعاشق پیشه ام

برخاک می فتد و در میآید ریشه ام

داد مادرانِ داغدارِ سرزمینِ سوخته ام

 

هشداری است بَر وجودم که من کی بوده ام ؟

 

ننگتان باد ای خود فروشان اهریمن نشان

 

که اهورا را بُرون کردید زین ملک و مکان

 

عهد باشد بر دل و روح و تنم

 

سخت بکوشم از برایِ وطنم

 

دورِ ظلمت را بُود عمرِ قصیر

 

عهدِ نامردی نپایَد تا به دیر

 

چرخِ گردون چون بگردد نیست باک

عشقِ ما آزادی است با بویِ خاک


 


AM:11:42:26/11/2019




‌ ‌ 450 ‌‌بار دیده شده‌‌


پربیننده ترین ها ‌