به مناسبت روز جهانی کارگر

گیسو یاری
روز جهانی کارگر یا روز کارگر یک جشن و مراسمی کارگری از سوی طبقات کارگراست که هر ساله در روز اول ماه مه "یازده اردیبهشت" برگزار می شود.
این روز یادمان اعتراضات منسجم کارگران آمریکایی است که برای اولین بار در روز 1 مه ی سال 1868 میلادی فراخوان اعتصاب سراسری دادند. خواست آنها روزی 8 ساعت کار به جای 14 ساعت بود.

روز جهانی کارگر در حالی فرامی رسد که فقر و فلاکت عمومی زندگی میلیون ها خانواده ی کارگری، بیشتر از نیمی از جامعه را عملن به ورطه نابودی کشانده است. گرانی روزافزون و تورم حاکم بر بازرا، تامین ابتدایی ترین نیازهای معیشتی را برای کارگران و مزد بگیران ناممکن ساخته است. درحالی روزجهانی کارگر فرا میرسد که فعالین کارگری در ایران بدلیل مطالبات به حقشان تهدید می شوند و یا در زندان بسر می برند.

روز جهانی کارگر در حالی فرا می رسد که بیماری کرونا سراسر جهان را فراگرفته و همه ی جهان تحت تاثیر این بیماری قرار گرفته اند، که البته ایران جزء بدترین کشورها از لحاظ تاثیر پذیری از این بیماری و کارگران و مزد بگیران نیز به عنوان ضعیف ترین اقشار جامعه ی ایران هستند. به طوری که پیش بینی شده است در جریان تبعات و عواقب این بیماری تا اواخر سال 1399 خورشیدی 2 تا 6 میلیون نفر از شاغلین فعلی بیکار خواهند شد. 



طبقه ی کارگر، از طریق تظاهرات اول ماه مه، رسمن اعلام می‌کند این افسانه که سخاوت و عدالت طبقات بالای اجتماع، متضمن رهایی واقعی یا حتی بهبود مؤثر از مصایب بی ‌رحمانه و رنج‌های استثمار سرمایه‌ داری برای کارگران است، برای همیشه پایان یافته است. در حال حاضر، تنها، کنش خود کارگران متشکل در اتحادیه‌ها و حزبی کارگری برای نبرد سیاسی، قادر خواهد بود اصلاحات لازم را در جامعه ی بورژوایی اعمال کند و در نهایت مزدبگیر را به شهروندان آزاد جامعه‌ ای مشترک ‌المنافع و آزاد بدل کند.

طبقه ی کارگری نیز همچون دیگر اصناف مختلف جامعه، با اقتدار از منظر سلامت و نیروی عقلانی و اخلاقی، می‌تواند وظیفه ی تاریخی خود را انجام دهد. در چنین شرایطی، هر اصلاحی، با بهبود موقعیت سیاسی و اقتصادی کارگران، اهرمی خواهد بود که نیروی پیش‌ برنده ی مبارزه ی طبقاتی پرولتاریا را افزایش می‌دهد. تظاهرات اول ماه مه، زنگ‌های صلح بی‌ارزش بین کارگر و سرمایه‌ داری را طنین‌انداز نمی‌کند؛ بلکه برعکس، بیانیه ی طبقه ی کارگر علیه جامعه ی سرمایه‌ داری است. با تظاهرات اول ماه مه، کارگران نشان می‌ دهند که به ‌روشنی منافع حقیقیشان را بازشناخته‌ اند و این منافع، در ستیزی آشتی‌ناپذیر با منافع سرمایه‌ داری است.

همه ی این ها در حالی است که برگزاری روز جهانی کارگر، هر ساله در ایران با سرکوب شدید رژیم جمهوری اسلامی روبه رو شده و رژیم دیکتاتور ایران مخالف برگزاری این مراسم بوده و برگزار کنندگان و فعالین این عرصه را بازداشت، و روانه ی زندان ها وسیاه چاله های خود کرده است که تاکنون نیز نتوانسته اند از بند زندان های حکومتی رژیم رهایی پیدا کنند.

کارگرانی که با برگزاری و گرامیداشت این روز خواهان به دست آوردن مطالبات واقعی خود به عنوان قشر کثیری از جامعه هستد، هر سال مورد مواخذه قرار می گیرند. مواخذه برای اعتراض به بدترین شرایطی که نمی توان توصیف نمود.

طبقه ی کارگران به عنوان طبقه ای تحت استثمار و ستم، در همه ی جهان یکسان است. اما برخورداری از مزایا در کشورهای دنیا متفاوت است که ایران از آن دسته از کشورهایی است که با پایین ترین دستمزد، کارگران و مزد بگیران را به کار می گیرد.

در ایران کم نیستند افرادی که بدون بیمه، بدون برخورداری از حداقل ایمنی کار و با کمترین از حداقل های تعیین شده تن به کار میدهند. اخیرن یکی از خبرگزاری ها در گزارشی با استناد به برخی بررسی‌ها نوشته بود که زنان در میان این گروه بیش‌ ترین تعداد را دارند: در سال گذشته افرادی با دستمزدی کمتر از حداقل حقوق و گاه تا نصف مبلغ تعیین شده سر کار رفته ‌اند.

در این بین زنان به دلایلی بیش از مردان تن به چنین کارهایی می‌دهند. آنها ممکن است تحت پوشش بیمه شوهران خود باشند، بنابراین راحت‌ تر با نداشتن بیمه کنار می‌ آیند. ممکن است زن سرپرست خانوار باشند و به شدت به درآمدی حتی ناچیز احساس نیاز کنند. بر این اساس توافق با کارفرما برای دریافت کمترین حقوق را می‌پذیرند. این شاغلان غیر رسمی جدای از آن دسته زنانی هستند که در خانه کار می‌کنند، اما مدیریتی بر فروش محصول و درآمد خود ندارند.

این حقیقت که در جهان سرمایه‌ داری امروز، کارگران نیز به اتفاق هم به‌ پا می‌ خیزند تا از طریق مطالبه ی اصلاحات یکسان و تلاش برای رسیدن به اهداف مشترک، بر همبستگی منافع طبقاتیشان تاکید کنند، اهمیت به‌ سزایی دارد. برای تاریخ‌ دانان و تاریخ نویسان آینده، تظاهرات کارگری اول ماه مه برای به دست آوردن حقوق پایمال شده شان ، بسیار مهم ‌تر و جالب‌ تر از جنگ های بی رحمانه ای است که کشورهای بسیاری در دنیا را به خاک و خون کشیده است.

 تظاهرات اول ماه مه، مصداق آشکاری از احیا و اتحاد فکری و اخلاقی طبقه ی کارگر است و نشان می‌ دهد که استثمار حکومت ها، کارگران را فارغ از صنف، جنسیت، مذهب و ملیت، در یک ارتش انقلابی و هماهنگ جهت دستیابی به خواسته ها و مطالبات به حق است، متحد می‌کند. 
منبع: ویکی پدیا


PM:05:09:29/04/2020




‌ ‌ 186 ‌‌بار دیده شده‌‌