کودکان کار در ایران قربانیان فقر و قانون

کودکان کار در ایران قربانیان فقر و قانون

آرام محمدی

آسونیوز- 12 ژوئن مصادف با روز جهانی مبارزه با کار کودکان است. سال 1989 بود که مجمع عمومی سازمان ملل پیمان نامه ی حقوق کودک را تصویب کرد.

بر اساس ماده 32 این پیمان نامه دولت های عضو متعهد شدند که با هرگونه سوء استفاده از بهره کشی اقتصادی از کودکان مقابله کرده و زمینه های رشد ذهنی، جسمی، روانی و اجتماعی کودکان را فراهم کنند.

این روز با هدف آگاه گری و مبارزه در راستای جلوگیری و ممانعت از کار کودکان از سوی سازمان بین المللی کار پیشنهاد شد.

کودکان کار، به کودکان کارگری اطلاق می شود که به صورت مداوم و مستمر به خدمت گرفته می شوند و این موضوع آن ها را در بیشتر اوقات از رفتن به مدرسه و یا تجربه دوران کودکی باز می دارد.

این روز از منظر بسیاری از کشورهای جهان و سازمان های بین المللیبه عنوان، فعالیتی استثماری تلقی می شود. ایران نیز سال 1370 پیمان جهانی حقوق کودک را امضاء کرد و اسفند سال 1373 مفاد این پیمان به تصویب مجلس شورای اسلامی رژیم ایران رسید.

در ایران تحت حاکمیت رژیم اسلامی، مسئله ی کودکان کار سالیان متمادی است که به عنوان یکی از معضلات بزرگ اجتماعی مطرح شده، اما و متاسفانه گوش دولت، مجلسیان و در نهایت حاکمیت نظام به این موضوع بدهکار نبوده و برنامه ریزی کلان، جامع و موثری در راستای خروج کودکان کار از زیر ستم و یوغ استثمار در دسترس نیست.

نبود آمار رسمی و دقیقی از کودکان کار در ایران، معضلات پیش روی آنان را مبنی بر سوء استفاده های ابزاری خود نهادهای حکومتی، افراد وابسته، اقوام و خانواده دو چندان کرده است.

کودکان کار در ایران، عمدتن هم از سوی جامعه، و هم خانواده مورد انواع خشونت جسمی و روحی قرار می گیرند. کودکان علاوه بر تحمل خشونت های روحی و جسمی، مورد تحقیر و برچسب زنی هم قرار می گیرند و در مواقعی هم از آنان برای پخش مواد مخدر و غیره استفاده می کنند.

در این میان بیشترین آسیب ها متوجه دخترانی است که به عنوان کودک کار در خیابان ها و مکان های زیر زمینی کار می کنند و اکثرن مورد تجاوز جنسی هم قرار می گیرند.

کنشگران مدنی و اقتصادی بر این باورند که، از برجسته ترین موارد بوجود آمدن بستر کار کودکان در ایران، بی کفایتی دولت و مجلس، خلاء مدیریتی و فقدان قانونی در راستای حمایت از کودکان، فقر اقتصادی، بضاعت مالی و ناتوانی خانواده ها در تامین مخارج و هزینه ها، نا امن بودن محله های حاشیه نشن بویژه در کلانشهرها و عدم نظارت سازمان های دولتی و وابسته بر نهادهای اجتماعی را نام برد.

در این میان، خود رژیم جمهوری اسلامی ایران با استفاده ابزاری از کودکان عملن آنان را در راستای پیاده کردن اهداف و سیاست های خود به کار می گیرد.

از نمونه های بارز این موضوع را می توان به استفاده از کودکان در میادین نبرد در جنگ 8 ساله با عراق به عنوان کودکان سرباز، بکارگیری کودکان تبعه ی افغانستان و پاکستان در جنگ های نیابتی در سوریه، عراق، یمن، لبنان و دیگر نقاط را یادآور شد.

باید گفت گام نخست در زمینه آسیب‌های اجتماعی، نه تاسیس نهادها و سازمان‌های عریض و طویل به منظور ارائه برنامه و سیاست‌ گذاری است و نه در اقدامات ضربتی که به پاک‌ کردن صورت مساله می‌انجامد، بلکه در شناخت دقیق مساله و ارزیابی نقاط قوت و ضعف برنامه‌های اجرا شده است تا از این طریق بتوان گام‌هایی علمی، هدفمند و اساسی برای به حداقل رساندن مسائل اجتماعی برداشت.

کودکان کار، فارغ از تاثیرات مختلف رسانه‌ای، بازتاب سیاست‌های نادرستی است که در اثر عدم‌ تخصص و ساده‌ انگاشتن آن به‌وجود آمده است.



524 بار دیده شده‌‌


AM:10:40:12/06/2020