در بر همان پاشنه می‌چرخد!

در بر همان پاشنه می‌چرخد!
سالار آشناگر
این روزها باز خبر اختلافات داخلی حکا در فضای مجازی پر رنگ تر از گذشتە است. از آنجا که این اختلافات علنی شده و دیگر مسئله ای صرفن داخلی نیست و بسیاری از اعضای حکا بیشتر و عریان تر و بی پرواتر از پیش بە موارد متعدد تفاوت هایشان پرداختند، من نیز به خودم اجازه دادم سخنی کوتاه در این رابطه داشته باشم. هریک از جناح ها خود را خط اصلی دانستە و از جناح دیگر می‌خواهند کە این دیگران هستند که باید توضیح دهند که در چه چیز با خط رسمی اختلاف دارند. هر چند باز می توان دید کە بخشی هنوز بە سبب مصلحت گرایی ناگفتەهایی دارند و علیرغم عدم باور بە حزب کمونیست  همچنان غیر شفاف هستند و همچنان مترصد فرصت مناسبند!
 
سالها می گذرد و این حزب آرزو دارد کە در تهران و بعضی شهرهای ایران نفوذی داشته باشد. ولی نە از حوزەهای کارگری موثر در کارخانەها و کارگاه ها و نە از پیوستن شماری از روشنفکران ایرانی به حزب خبری هست، نە اثری قابل رویت از حزبشان درمقیاس سراسری ایران هویداست.
آرزوی حزب وسیع کارگری هم در دل آنان و هم حزب کمونیست کارگری بە حسرت و رویا و سرابی خوش بدل گشتە و با آن امید هر روز بیش از پیش خود را رادیکالتر و منزە تر از پیش می کنند، تا مبادا گرد ناسیونالیزم همچون ویروس کرونا بر آنها بنشیند. 

هنوزبه مثابه یک تشکیلات ولی همچون دو حزب و دو رهبری برای خود دبدبەای دارند و دو کمیتە مرکزی و هیئت اجرایی و... دارند. شاید به این ترتیب حداقل مشغولیاتی برای کادرهاشان درست کنند. ولی با وجود تلاش اعضای مومنشان راه بجایی نبردەاند. اما برخی درک کردەاند که ادامەی چنین روشی، راە بجایی نخواهد برد و سرانجامی نخواهد داشت.
 در پس بروز علنی اختلافات، می توان جستجو وتلاش برای درک دلیل ناکامی هایشان را بە وضوح دید. شاید این جستجو را باید هنوز به فال نیک گرفت.
 
گذشتەی اختلافات:
بروز این اختلافات طبیعی است، حدود ٢٠ سال قبل و کمی پیشتر نیز انشعابات درون کومەلە ریشە در جواب بە این ناکامی ها داشت. صرف نظر از دیکتاتوری و استبداد رژیم بعنوان مانع اصلی در مقابل رشد و گسترش آزادی و احزاب، برخی پاسخ رکود و عدم رشد حکا را در متون مارکسیستی و کارگری می جستند و تغییر ریل دادند، تا بە سراب کمونیزم کارگری و دوای همەی دردهای جامعە برسند،

حزب خود را تشکیل دادە و امروزە همچنان مشغول صيقل دادن آنند. بطوريكە هرروز شاخەای خالص تر منشعب می شود، ولی همچنان دلیل ناکامی هایشان را در احزاب بە قول خود راست و ناسیونالیست می جویند و برای خود دشمنی درجە یک ساختە و حاضر نیستند تنشان بە تنشان بخورد، مبادا ویروس راست و ناسیونالیزم، آنان را از وظایف مکتبیشان برحذر دارد.

هنوز به جای توجە بە واقعیات عینی جامعە، با دادن شعار و در رویاها میزیند و اگر کسانی این خواب خوششان را بهم زند و از دنیای بیرون خارج از باورهاشان  سخن بگوید، برآشفتە میشوند و برچسب های  از پیش آمادەی راست و ناسیونالیست و بورژوایی است کە بر مخالفان فرود می آید. بسان مذهبی های دیگر کافی است کسی بدون چون و چرا  شعار ها را تکرار کند، آنوقت چپ و انترناسیونالیست و... است. اگر کسی نوعی دیگر فکر کرد و چراهایی را مطرح کرد مرتد خواهد شد و شایستە ی مجازات. این چنین خواهد شد کە او را باید طرد کرد و دوست و یار دیروز یک بارە بە بورژوا و ناسیونالیست و... ملقب خواهد شد.

معضل نام کومه له:

هنوز چگونگی نامبردن حزب کومەله، یکی از موارد اختلافات‌شان است. و این به مهمترین بحث کنگره شان تبدیل می شود. گویی نام حزب کومەله معضل اصلی جامعه است؛ و در این رابطه چندین قطعنامه میدهند. صلاح مازوجی برای نشان دادن مرزهای ‌شان به این معضل می پردازد. گویی پس از دو دهه حقانیتشان را باید از نام کومەله و گذشته و تاریخ آن بگیرند و کسی نباید غیر از آنان خود را به این گذشتەی مشترک مربوط بداند، اعتراض می کنند که چرا از حزب کومەله با نام اصلی آن اسم برده شده است.

ارتش واحد ملی و برخورد بە احزاب کوردستان:

از موارد مهم و شاید هم حیثیتی برای آنان چگونگی برخورد به احزاب دیگر است که آنها را اغلب بورژوایی و ناسیونالیست می خوانند. ازطرفی مسلەی تشکیل ارتش واحد و ملی کردستان برای آنان، معضلی است که به هیچوجه با آن سر سازش ندارند.
صلاح مازوجی می گوید آنان می خواهند ارتش مشترک کوردستان را درست کنند تا در مقابل تسلیح همگانی مردم قرار گیرند. 

هراس از ارتش واحد کوردستان و نیروی مشترک به چه دلیل است؟

در حالیکه تمام تجربیات کوردستان بما می گوید که نباید گذشتەمان را فراموش بکنیم، جنگ های داخلی بین احزاب کوردستان که حکومت اسلامی از آن متمتع شد و سود برد و ضرورت راهکاری برای عدم تکرار آن، ما را وامیدارد که به این بیندیشیم که احزاب کوردستان که نیروی پیشمرگ دارند، چگونه هم خود را از گزند حکومت و دشمنان حفظ کنند و هم نیروی نظامیشان را به شیوەای درست در خدمت مردم درآورند. احزاب را باید با سیاست هایشان قضاوت
کرد، نه تعداد نیروی نظامیشان. وجود دشمن مشترک با ارتش و نیروی نظامی تحت یک فرماندهی و جغرافیای مشترکمان بما حکم می کند که برای مبارزە ی جدی و عدم خنثی کردن همدیگر و منافع فرا حزبی مردم کوردستان، ایجاد ارتش واحد، این خواست ملت کوردستان را علیرغم  همە ی تنگ نظریەهای فرقەای باید به واقعیت بدل کرد. 

ضرورت پرهیز از اینکه هر حزب ارتش و پست بازرسی  و مناطق تحت نفوذ خود را داشته باشد، وضعیت کوردستان در عراق و دو حاکمیتی در آنجا و اثرات مخرب آن، آیا همەی ما را نباید به فکر فرو برد که برای آنانی که در این کارزار هدفی والا و جدی و مسئولانه دارند، راهی غیر از  توافق و همکاری و اتحاد و ایجاد ارتش واحد و مشترک کوردستان نیست. 

اما در این هراس حکا تنها نیست، ترس از ایجاد چنین نیرویی سبب نگرانی و هراس بسیاری از گرایش ها، از جمله شونیست ها و جریانات تمامیت خواه نیز شده است. می دانم کە برای تشکیل این ارتش کار بیشتری باید کرد و احزاب از نظر سیاسی  باید بە بسیاری از توافق ها برسند. ولی ضرورت تجربە گرفتن از گذشتە ی تلخی کە برای حل اختلافات از سلاح استفادە شد و از طرفی تجربه ی حکومت کوردستان در عراق و امکان فروپاشی سریع  رژیم اسلامی بیش از پیش تعجیل در توافق برای ارتش واحد کوردستان را به ضرورت کنونی بدل کرده است. به هر رو آنچه به نظر من مهم است، چند نکته ای هست که مختصرن به آن اشاره می کنم که حتما باید از جانب متخصصان تدقیق گردد و بندهای دیگری نیز به آن اضافه شود.

۱- این ارتش حزبی نخواهد بود. 
۲- مانند همه ی ارتش کشورهای دیموکرات به مثابه ی ارتش در سیاست دخالت نخواهد کرد ولی به مثابه افراد می توانند حزبی و در سیاست دخیل باشند. 
۳- این ارتش نیز در کوردستان مطابق قوانین حکومت کوردستان و ایران دموکراتیک سربازگیری خواهد کرد. 
۴- ارتش در تحت فرماندهی حکومت پارلمانی یا شورایی که مردم کوردستان انتخاب می کنند، باید باشد.
۵- ارتش ضامن و حافظ آزادی و امنیت جان و مال مردم به مثابه ی افراد و احزاب سیاسی خواهد بود.
طبیعی است که بنا نهادن چنین ارگان مهمی در شرایط کنونی و در غیاب حکومت دموکراتیک کوردستان و شرایط ویژه کنونی احتیاج به توافق و درایت احزاب سیاسی دارد که حکا به سبب منزه طلبی از آن اباء دارد.

اتحاد با نیروهای چپ:
 
حکا در مقابل از اتحاد با نیروهای چپ و کمونیست سخن می گوید، سوال اینجاست که این نیروها کدامند؟ شاید منظورتان طیف کمونیزم کارگریست که مرتب در حال خود صیقلی هستند و چنان خود را منزه ساختەاند که تنها در صفحات مجازی خارج کشور باید سراغشان را جست. چنانچه جناح دیگر حزب اذعان دارد که این بدنبال نخود سیاه رفتن خواهد بود.

دوران گذار و نگرانی ها و شوراها و تسلیح همگانی ماورا طبقاتی:
نگرانی دیگر آنان از نقشه و طرح برای دوران سپری کردن حکومت اسلامی و دوران گذار از آن است. با نگرانی می گویند که اینان میخواهند قوانینی وضع کنند یا به توافق برسند که در برابر حاکمیت شوراها و تسلیح همگانی اوضاع را کنترل کنند.
بسی باید درک نادرست وذهنی داشت و در عالم هپروت از شوراها و تسلیح همگانی باید کعبەی آمالی ساخت تا فکر کرد که این شوراها، پدیده و تافتەهای جدابافته و غیرطبقاتی از این جامعەاند. 

از حزبی که همه چیز را طبقاتی می بیند، بسیار عجیب به نظر می رسد که کل مردم را پدیدەی ماورا طبقاتی بداند. یا مردم را نه در کنار احزاب، بلکه در مقابلشان از پیش فرض کنند. واقعیات ولی آشکار تر از آن است که بشود انکارش کرد. چه این شوراها و عامەی مسلح نیز متشکل از طبقات و اقشار متفاوت هستند. بیشک هر فرد و گروه تمایل سیاسی خاص خود را دارد و خواهد داشت.

بنابراین شوراها و مردم مسلح به معنای عام نیز از احزاب موجود در جامعه تاثیر گرفته و می گیرند. مگر اینکه حکا تصور کند اصولن مردم به طور کلی هواداران حکا هستند و یا آنان را موجوداتی خاص و جدا از طبقات و امیال و گرایشات سیاسی تصور کنند! بنابر این قطعن آنان نیز به اندازەی نفوذ سیاسی واجتماعی خود در شوراها تاثیر خواهند داشت و نه بیشتر. برخلاف نظر حکا، درعالم واقع به هیچ منطقی نمی شود تصور کرد، کُل این مردم تنها از حکا پیروی بکنند و وقعی به دیگر احزاب کوردستان ننهند. اگر هم به فرض محال این چنین شود، باز که شورای حزبی خواهد شد. و بگذریم از اینکه شوراها را آلترناتیو احزاب می دانند که بیشتر به شوخی می ماند تا یک نظر جدی!

و اما در مورد تسلیح همگانی نیز دچار این توهم میشوند و فکر میکنند کە این مردم مسلح نیز پدیدەای غیر طبقاتی هستند و وابستگی و گرایشی بە احزاب ندارند و در مقابل ارتش واحد ملی قرار خواهند گرفت و آلترناتیو  این ارتشند! اولا  این تسلیح همگانی هنوز پدید نیامدە  و معلوم نیست چە خواهد بود  ولی در عوض هم اکنون احزاب دارای پیشمەرگە و نیروی مسلح هستند. چرا باید تشکیل این ارتش واحد را بە تعویق انداخت بە امید تسلیح احتمالی عمومی !

دستگاههای خدماتی و ضرورت جلوگیری از تخریب کوردستان:

اما در بارەی اظهار نظر در مورد حفظ دستگاه های خدماتی که جناحی از حزبشان نگران از طرح و نقشەی احزاب مسئول هست، باید گفت که  شور انقلابی و خشم فروخفتەی به حق مردم در روزهای قیام قابل درک است و اتفاقن نیروهای سیاسی می بایست به درست آنرا هدایت کنند، تا در این هنگام رژیم را کاملن ساقط کنند و تمام مراکز خدماتی به تصرف خود درآورند تا از آنان به نفع مردم استفاده کرد و نگذاشت تخریب شوند. چیزی که در غیاب نقشه و پلان ممکن است به نتایج اسفناک منجر شود. 

توافق برای  دوران گذار از جمهوری اسلامی قطعا نشانەی دوربینی و درایت احزاب کوردستان خواهد بود و نباید فکر کرد اتوماتیک همه چیز بخوبی پیش خواهد رفت. امیدوارم احزاب کوردستان بتوانند به چنین دورنگری برسند تا در فردای پس از جمهوری اسلامی هرج و مرج پیش نیاید. از هم اکنون باید نگذاشت فرصت طلبانی که احتمالن مسلح هم باشند، به میل خود عمل کنند و به تاراج و غارت اموال مردم بپردازند.

خود را بی وظیفه کردن از این دوراندیشی و سپردن آن به تصمیم آنوقت شوراهای احتمالی، اگر نشانەی خامی نباشد، دال بر بی‌کفایتی و عدم جدیت در ادارەی امور خواهد بود. باید قوانینی روشن و دموکراتیک از هم اکنون وضع گردد تا هیچ خاطی و جنایتکاری به سبب داشتن سلاح و یا زیر بال این و آن جریان رفتن نتواند از مجازات بگریزد و یا بی‌دلیل و به خاطر انتقامجویی شخصی و بی‌ حکم دادگاه ذیصلاح کسی مجازات نگردد. این همان چراغ راهنمای زردی است که جناح کاک صلاح سعی در حذف صورت مسئله را دارد. انشاالله که گربه باشد!

همین جناح تصور می کند که مردم همیشه در صحنەاند و هر روز و هر ساعت، کار و زندگیشان را ول خواهند کرد و مثل روزهای نخست قیام، امت بی‌طبقەی همیشه در صحنه هستند و خواهند بود! و این شورای عاری از هر رنگ طبقاتی همەی کارها را به تصور آنها چند برابر چپ تر از آنان حل و فصل خواهد کرد! 
اما بحث سوسیالیسم  در یک کشور کە متون فراوانی را در بارەی این بحث قدیمی که از همان زمان استالین  وجود دارد، از موارد اختلافات بین دو جناح هست. بخشی بر این باورند کە هم اکنون سوسیالیسم در ایران امکانپذیر است و شاید مانند حزب کمونیست کارگری خود را ماکزمالیست بنامند و بە کم راضی نباشند، ولی به نظر می رسد این بحث حاشیه ای در این حزب  باشد، زیرا که هنوز مسئله ی چراغ زرد وعبور از این رژیم در صدر است! 
اما این جدال به کجا میآنجامد، آیا تلنگری برای بیداری خواهد شد و یا باز در بر همان پاشنه خواهد چرخید؟

155 بار دیده شده‌‌


PM:12:55:06/09/2020