گسترش روز افزون کرونا در ایران و ناکارآمدی حاکمیت

گسترش روز افزون کرونا در ایران و ناکارآمدی حاکمیت
محمد نصری قصریک

شیوع ویروس کووید ۱۹ نخستین بار اواخر سال ٢٠١٩ در چین گزارش شد، اما به ‌سرعت پای این بیماری به دیگر کشورها رسید. چین چند ماهی با این ویروس به‌ سختی جنگید و توانست آن را تا حدی مهار کند و اکنون  توانسته اوضاع را کاملا به دست گیرد. یکی از مهمترین آموزه‌هایی که این همه‌ گیری به مردم و کشورهای جهان داد، شناخت میزان توانایی دولت‌ها در برخورد با این بحران بزرگ و کارآمدی آن‌ دولت‌ها به ‌ویژه در ساختار سلامت  است.

در حوزه اقتصاد و تجارت نیز پیامدهای این ویروس بسیار عمیق بوده است و به همین دلیل گفته می ‌شود بیماری و قرنطینه اجباری در بسیاری از کشورهای بزرگ، جهانی نیمه‌ تعطیل را شکل داده که اثرات آن بدتر از بحران اقتصادی بزرگ دهه ۱۹۳۰است.

 تاسف ‌بار آنجاست که دولت های غربی از تجربه چین درس نگرفتند و بی‌عملی آنها تا چند ماه اول شیوع ادامه ‌داشت، طوری که شدت سرایت این بیماری به اندازه ‌ای بالا رفت که حتی برخی کشورها به ویژه ایالات متحده که در ابتدا با بی ‌تفاوتی به تحولات آن در چین می‌ نگریستند، به شدت گرفتار شدند و در صدر فهرست آمار مبتلایان و درگذشتگان این بیماری قرار گرفتند.

کارشناسان تحلیل می‌ کنند که بسیاری از دولت‌های غربی با توجه به تصورشان از کارآمدی نظام سلامت کشورشان، چندان نگرانی از شیوع کرونا نداشتند اما پس از درگیر شدن، تازه به مشکلات خود در پیشگیری و درمان واقف شده‌اند.

در میان کشورهایی که از اولین موج کرونا دچار این ویروس شده‌ اند تنها ایران است که نه تنها نتوانسته رشد بیماری را کنترل کند، بلکه با عملکرد ضعیف خود سبب شده است مرگ و ابتلای شهروندان در سطح کشور به طور فاجعه باری رشد یابد و آمار مرگ به بیش از ۴۰۰ نفر در روز رسیده است.

بلعکس، دیگر کشورها که همزمان با ایران و حتی کمی دیرتر(مانند ترکیه) که به این ویروس آلوده شدند، از شرایط بسیار بهتری برخوردارند. در ایران از نخستین روزهای اعلام مرگ و میر ناشی از کرونا تا به امروز، بزرگترین مشکل برای مهار این بیماری واگیر، تضاد جامعه پزشکی و علمی کشور با دستگاه سیاسی حاکم و نهادهای مذهبی بوده است.

با گذشت ماه ها هنوز جامعه درمانی ایران که جان و اعتبارش را در این راه گذاشته، پیشنهادها و راهکارهای علمی اش درون دستگاه سیاسی و مذهبی کشور جدی گرفته نمی شود. با این وضع به نظر می رسد بخش مدیریت درمان در این جنگ به مرور فرسوده و ناتوان می شود، چرا که مدیریت درمان به رغم تلاش طاقت فرسا و هزینه جانی، راهکارهایش در پروتکل های های تعیین شده ضمانت اجرایی ندارند.

اگر تلاش های بی وقفه کادر درمانی ایران با عملکرد ضعیف و غلط مدیران سیاسی هر بار برباد رود، قطعا بی انگیزگی نظام پزشکی و فرسودگی کادر درمانی کشور را فرا می گیرد و آن وقت وضعیتی به مراتب فاجعه ‌بارتر از آنچه که هست، به بار خواهد آمد.

جدا از تضاد میان خواست پزشکی و عملکرد ضعیف دولت،عدم حمایت دولت و حاکمیت از مردم فرودست در برابر این بیماری مسری، در افزایش گسترده تر این بیماری نقش مستقیم دارد.

دولت به خاطر ضعف های خود، عملا تمایل دارد گسترش بیماری در کشور را به گردن خود مردم بیاندازد. در همین حال هزینه درمان برای مردم زیر خط فقر که بیش از ۲۲ میلیون انسان ایرانی را شامل می شود، ناممکن است چرا که در ایران درمان بیماران مبتلا به کووید ۱۹ رایگان نیست و بیماران فاقد بیمه باید هزینه درمان خود را پرداخت کنند.

واقعیت دردناک آن است که مردم کم درآمد و فقیر که غالبا از داشتن بیمه درمانی و دیگر سبدهای حمایتی محروم هستند، بیش از اقشار دیگر در معرض آلوده شدن به این ویروس قرار دارند و به دلیل نداشتن بیمه و ترس از هزینه بالای درمانی و حتا معیشتی ناچارند بیماری خود را پنهان کنند.

این یکی از مهم ترین مشکلات میان خواست جامعه پزشکی و ناکارآمدی دولت است. چرا که دولت برای پوشش بیمه قشر محروم جامعه ناتوان و بی برنامه است و تمام تلاش های سیستم درمانی کشور را بر باد می دهد. تنها همین یک مورد از بی کفایتی حکومت اسلامی کافی است تا جامعه پزشکی نتواند از سیر صعودی کرونا در ایران جلوگیری کند.

195 بار دیده شده‌‌


AM:10:59:21/11/2020