متن گفتگوی پایگاه خبری آسونیوز در خصوص 16 آذر روز دانشجو با کوردیا از دانشجویان کُرد

متن گفتگوی پایگاه خبری آسونیوز در خصوص 16 آذر روز دانشجو با کوردیا از دانشجویان کُرد

تهیه و تنظیم: آرام محمدی

آسونیوز/ در ابتدا توضیح مختصر و کوتاهی را در خصوص ١٦ آذر روز دانشجو بفرمایید؟

کوردیا: در طول تاریخ همواره می توان از دانشجو به عنوان بازو و نیروی محرکه ی جنبش ها و نهضت ها یاد کرد.

در تقویم ایران، بستر اتفاقات و حوادث در روزهای منتهی به ١٦ ام آذر، به کودتای ٢٨ مرداد ١٣٣٢ و تحولات وقت همان سال مرتبط و با آن گره خورده است.

پس از سقوط دولت دکتر مصدق و اعتراض دانشجویان در حمایت از کابینه ی او، نیروها ی امنیتی به دانشکده فنی دانشگاه تهران یورش برده و در جریان این حمله که در اعتراض به دیدار رسمی "ریچارد نیکسون" معاون رییس جمهوری وقت آمریکا بود، دستکم ٨٧ نفر از دانشجویان مجروح و دستگیر، و سه تن از آنان با اسامی "مصطفی بزرگ نیا، احمد قندچی و آذر شریعت رضوی"

جان خود را از دست دادند.

روز ١٦ آذر در واقع می تواند به نوعی ادای وظیفه به جنبش دانشجویی و دانشجویانی باشد که از گذشته تا کنون که در این راه جانباخته اند و یا در زندان های حکومتی ایران محبوس و یا تحت فشار و اخراج نهادهای امنیتی هستند، تلقی شود.

آسونیوز/ همچنان که واقف و مستحضرهستید، از ابتدای انقلاب ایران تا کنون دانشجویان همواره زیر فشار نهادهای امنیتی و اطلاعاتی ایران هستند و با برخوردهای فراقانونی مواجه بوده اند، رفتار نهادهای امنیتی با دانشگاه به کدام سمت و سو می رود؟

کوردیا: چه در گذشته های دور "حکومت های قبلی" و در حال حاضر نیز به دلیل

خفقان سیاسی حاکم بر جامعه، حکومت سعی در امنیتی و ملیتاریزه کردن فضای دانشگاه ها و کنترل هر چه بیشتر فعالیت های دانشجویی و دفاتر مرتبط با آن را داشته و دارد. تقریبا میشه گفت که در مجموع و بدون استثنا دانشگاه ها شبیه به پادگان های نظامی شده اند.

تلاش حاکمیت در این است که فضای دانشگاه ها را به کنترل درآورد و در واقع از دانشجو به عنوان افرادی همیشه گوش به فرمان در راستای بقای خود و فریب افکار عمومی استفاده ابزاری و در عین حال بهره برداری نماید. اما دانشجو قشر پیشرو و پیشاهنگِ در اخذ و کسب مطالبات و خواست های بر حق و پویای صنفی خود و دیگر اصناف جامعه است و باید تا تحقق مطالبات خود و حقوق

جامعه مطالبه گری کند و در عین حال هرنوع صدمه به این مُهم و تفکر پویا و آزادانه ی جنبش داشجویی، می تواند آسیب جدی به بدنه ی جامعه مدنی، فرهنگی سیاسی و اجتماعی ایران وارد نماید.

آسونیوز- آیا حبس، شلاق، اخراج و ستاره دار کردن، انگ های سیاسی و امنیتی و... که بر دانشجو و دانشگاه اعمال و تحمیل می شود را میبآیست در نگاه امنیتی، سیاسی و پادگانی کردن دانشگاه جستجو کرد، یا مکانیزم های دیگر و دست های بالاتر و پشت پرده ای نیز در این خصوص دخیل هستند؟

کوردیا: همچنان که خود شما نیز به وضوح به این مورد اشاره کردید، هر دو فاکتور دخیل هستند. اشاره کردم که دانشجو به عنوان قشر آگاه جامعه و پیش رو

در مطالبه گری است، از این رو حکومت های دیکتاتوری به خوبی متوجه هستند و این واقعیت را به روشنی لمس و درک کرده اند که اگر توان سرکوب جنبش های دانشجویی را داشته باشند، به سادگی توان کنترل و سرکوب همه ی طیف های مختلف و توده های جامعه را نیز خواهند داشت.

پس حتم به یقین، حاکمیت و نهادهای امنیتی تمامی توان و مکانیزم های خود را در راستای سرکوب دانشجویان، افراد فرهیخته و تحصیلکرده به کارخواهد گرفت. اما مسئله مهم این است که جنبش دانشجویی 

خیلی به فرد و یا طیف خاصی وابسته نیست، بنده به عنوان یک دانشجو در کردستان، شخصناز نزدیک در جریان حبس، تجاوز، شلاق، ستاره دارکردن، انگ های سیاسی و امنیتی و حتی کشتار دانشجویان 

سیاسی و غیر سیاسی بوده ام و میشه گفت که این اعمال تحمیلی، بشدت آزار دهنده، فراقانونی وغیرانسانی بوده و هستند، اما چون در اصل جنبش دانشجویی علاوه بر مطالبات صنفی و قانونی خود، به مطالبات دیگر اقشار جامعه اعم از جامعه ی زنان، کارگران، اصناف گوناگون و غیره اهمیت داده و این جنبش را جزو لاینفکِ همه ی جنبش ها در ایران و کردستان می داند، در نتیجه حیات آن به حیات و روح جامعه گره خورده است.

در واقع، بعد از حذف لیدرها و افراد کاریزما، دانشگاه و دانشجو هرچند دچارسرکوب شدید، خفقان، حذف فیزیکی و قهری شده اند، اما این مبارزه تا

تحقق اهداف کماکان ادامه دارد و در اشکال مختلف خود را نشان داده و می دهد و به دیگرحوزها نیز اعم از حوزه ی فرهنگی، اجتماعی سیاسی و... کشیده شده و این امر نیاز به اتحاد، همصدایی و پختگی بیشتر و روز افزون تر دارد.

این دستاورد، در نهایت باید به اوج یکپارچگی و اتحاد لازم برای مقابله با ستم و استبداد حکومتی برسد، که به نظرمن و با توجه به هماهنگی هرچه بیشتر اعتراضات دانشجویی و هماهنگ تر شدن با مطالبات و 

خواسته های جنبش های کارگری و توده ای مردم، ما به این مدنیت و قناعت نزدیکترشده ایم و جنبش دانشجویی دوره پررنگ تری را سپری می کند و این مُهم همچنان

استمرار دارد.

آسونیوز/ فضای دانشگاه ها از زمان استقرار رژیم جمهوری اسلامی تا کنون همواره امنیتی بوده، و دانشجویان نیز با شدید ترین برخوردهای قهری و فیزیکی مواجه بوده اند، تبعات و پیامدهای این امر را چگونه ارزیابی می کنید؟

کوردیا: شما اگه مقایسه ای بین جنبش های دانشجویی در دهه ها ی گذشته سال های (32 و 33) خورشیدی و دهه ی نود و سال های اخیر داشته باشید، متوجه افت

و خیز این فعالیت ها می شوید، این امر می تواند و شاید بدان معنا باشد که هرجا خفقان بیشتری بوده، در ظاهر و لفافه اعتراضات کمرنگ تری شکل گرفته،

در حالی که فعالیت ها در دوران خفقان و وابسته به نوع فعالیت زیرزمینی بوده و می توان گفت که در دوران "تشدید فشار، کشتار و خفقان"، دستاوردهای

زیر زمینی شدن فعالیت ها، به معنا و تعبیر نفوذ هر چه بیشتر افکار و فرهنگ این دست از اعتراضات، به لایه های پنهان و به بطن جامعه بوده و این ارتباط و همکاری با جامعه ناگسستنی شده است.

از آنجایی که سیستم های دیکتاتوری جهت ماندگاری و بقای خود و حفظ سیستم حکمرانیشان، و حتا

پس از اعمال محدودیت ها، تصوراتی واهی را مبنی بر این که این دست از اقدامات و فشارها زنگ تنفسی را هم برای مسئولین و نهادهای مرتبط ایجاد کرده است را در سر پرورانده اند، اما این تصورات، توهماتی بیش نبوده و جنبش دانشجویی از فرصت های موجود استفاده کرده و به سطح جامعه و دورن مردم برگشته و خود را بیش از گذشته و هر وقت دیگری نمایان کرده.

در واقع، حاکمیت پس از خفقان نیز به هیچ وجه قادر به خاموش کردن صدای اعتراضات دانشجویی نبوده و نیست و حکام ایرانی با ایجاد فضای نظامی و امنیتی در دانشگاه ها و سرکوب دانشجویان، کماکان قادر به کنترل آن نبوده و جنبش دانشجویی در اشکال گوناگون به ادامه و استمرار پرداخته است.

با اقدامات تنبیهی، سرکوب، اخراج و غیره دانشجویان، آنان را در تحقق و رسیدن به اهدافشان مُصر تر و جسور تر کرده است. هر چند این راه طولانی و دارای شیبی های تند و سختی است، اما با قدرت و توان هر چه بیشتر ادامه دارد.

آسونیوز/ آیا با امنیتی کردن فضای دانشگاه ها در ایران، دغدغه ها و مطالبات این روزهای دانشجویان حل و فصل می شود؟

کوردیا: خیر، اگر قرار به حل و فصل شدن و رفع موانع پیش روی دانشجویان بود، می بایست در سالیان متمادی که از عمر این رژیم جعلی می گذرد، مشکلات دانشجویان نیز رفع و رجو می شد. در صورتی 

می بینیم که در جریان اعتراضات سال های اخیر، این اعتراضات همراه، همپا، و در یک راستا با اعتراضات گسترده و همگانی توده های مختلف مردمی و همسوی با آن بوده، هر چند این اعتراضات به دلایلی که در این مجال مورد 

بحث نیست، سرکوب و به خون کشیده شده، اما و به حتم که جامعه مطالبه گر حق و حقوق خود است و دانشگاه و دانشجو هم خواستار مطالبات صنفی بوده و خواهد بود، به راحتی از حقشان نخواهند گذشت. باید اذعان کرد که سرکوب ها نیز هر چه خشن تر و خونین تر باشد، این اعترضات به شکل و شمایل دیگری و در هر فرصتی، دوباره جوانه خواهند زد و سر باز می زنند و تا تحقق اهداف تداوم خواهد داشت.

در آخر اظهاراتم یادآور می شوم که، در هر جامعه ای که حاکمیت مستبد تر باشد و پُتک ظلم و استبداد را با اسامی مختلف و به شیوه های گوناگون و زیر لوای مذهب و دین بر سر شهروندانش فرود آورد، مردمان آن جامعه جسورتر از گذشته خواهند شد و بیرق حاکمانش را به زیر خواهند کشید.

این پایگاه خبری نیز، از وقتی که در اختیار ما گذاشته اید، نهایت تشکر و قدردانی را دارد.


194 بار دیده شده‌‌


AM:10:55:05/12/2020