آزاد نمکی: انجمن های صنفی معلمان در حال دمکراتیزه شدن هستند

آزاد نمکی: انجمن های صنفی معلمان در حال دمکراتیزه شدن هستند
گفتگو از فردین کمانگر


معلمان قشر زحمتكش و كم درآمد جامعه هستند. این قشر از جامعه كه نقش مهمی در تعلیم و تربیت فرزندان كشور دارند، همواره با مشكلات اقـتـصادی زیادی دست و پنجه نرم می‌كنند و مشكلات معیشتی و حقوق و دستمزد كم، همواره ناخرسندی آنها را به دنبال داشته است كه این موضوع می‌تواند بر كار آنها نیز تأثیرگذار باشد.

در چند سال گذشته و براساس سیاست‌های دولت، طرح‌های حمایتی از معلمان و جامعه فرهنگی اجرا شده است، اما این طرح‌ها نیز نتوانسته است جوابگوی نیاز‌های این صنف باشد. این روزها كردستانی‌ها نیز با برگزاری مراسم و برنامه‌های متنوع، هفته معلم را ارج می‌نهند و در كنار این برنامه‌ها، مشكلات صنف معلمان در استان را بازگو می‌کنند. معلمان انتظار دارند دولت اقدام‌های لازم را برای تحقق عدالت اجتماعی در كردستان انجام دهد. با «آزاد نمكی» یكی از معلمان آموزش و پرورش در كردستان درباره مشكلات این قشر به گفت‌وگو نشستیم كه در ادامه می‌خوانید. •

معلمان در كردستان با چه مشكلاتی مواجهند؟

معلمان خواسته‌هایی روشنی دارند. آنها خواهان یكسان‌سازی حقوق و دستمزدشان با سایر كارمندان دولت، دستیابی به بیمه خدمات پزشكی مطمئن و درمجموع خدمات و مزایایی هستند كه كارمندان دیگر دولت از آن برخوردارند، اما به معلمان این خدمات ارائه نمی‌شود. انباشت این مطالبات در سال‌های اخیر و رسیدگی نشدن به آنها، منجر به گسترش دامنه این ناخرسندی‌ها به معلمان سراسر كشور شده است، البته آنها همزمان به وضع آموزشی، كمبود بودجه مدارس و همچنین سرانه‌های آموزشی گلایه‌مندند.

•مگر نرخ افزایش حقوق و دستمزدها هرسال درباره همه كارمندان دولت به شیوه‌ای ثابت اعمال نمی‌شود؟ چرا در این میان فقط معلمان گلایه‌مندند؟

اتفاقا همین تعیین‌درصد افزایش یكسان، از منشأهای تبعیض میان معلمان و دیگر كارمندان است، زیرا كارمندانی كه حقوق بالاتری دارند میزان افزایش سالانه‌شان نیز بیشتر از كسانی است كه حقوق كمتری دریافت می‌كنند. به‌عنوان مثال كارمندی كه ماهانه 5میلیون تومان دستمزد دریافت می‌كند، با افزایش 14درصدی، 700هزار تومان به حقوقش افزوده می‌شود و معلمی كه دریافتی‌اش یك میلیون تومان بوده است، 140هزار تومان به حقوقش افزوده می‌شود. به عبارت دیگر سالانه مرتبا میزان شكاف درآمدی معلمان و سایر كارمندان دولت عمیق‌تر می‌شود. البته آشكار است كه تفاوت درآمدها فقط به حقوق محدود نمی‌شود. معلمان از سایر خدمات و مزایایی كه در دیگر سازمان‌های دولتی به‌صورت ثابت ارائه می‌شود مانند بیمه‌های پزشكی كارآمد، حق مسكن، اضافه كار، پاداش‌های سالانه،‌كارانه و تسهیلات مسافرت محرومند. اكنون دریافتی پزشك‌های مستخدم وزارت بهداشت، چیزی در حدود 10برابر پزشكان شاغل در آموزش و پرورش است یا تفاوت دریافتی و مزایای یك استاد دانشگاه با معلمی كه مدرك دكتر دارد و اتفاقا ساعت‌های بیشتری نیز كار می‌كند، قابل قیاس نیست.

•چنین وضعی محصول ساختارها و فرایندهای سیاسی‌ـ اقتصادی است؟

نداشتن نماینده در ساختار و اركان تصمیم‌ساز در جامعه، از عوامل اصلی ایجاد چنین وضعی است. واقعیت آن است كه آموزش و پروش نهاد پول‌سازی نیست، پس تلاش چندانی نیز برای رسیدگی به مطالبات فرهنگیان انجام نمی‌شود.

 •دولت قادر به تغییر این معادله نیست؟ اصولا دولت چگونه می‌تواند در این بازی تأثیر‌گذار باشد؟ اصولا راه برون رفت از وضع فعلی چیست؟

تغییر وضع موجود و یكی از راه‌های خروج از بن‌بست فعلی، تغییر این نگاه و آزادسازی سیستم آموزشی كشور است. البته منظورم از آزادسازی، نه خصوصی‌سازی یا پولی كردن آموزش، بلكه واگذاری مدیریت آن به نظام‌های صنفی حرفه‌ای و انجمن‌های والدین است. این فرایند نیز البته مستلزم تقویت انجمن‌های صنفی و جلب مشاركت بیشتر شهروندان در زمینه آموزش فرزندان خود است. نظام‌های صنفی حرفه‌ای نه تنها می‌توانند حامی مطالبات معلمان باشند، بلكه قاعدتا باید ناظر بر كیفیت كار آنها، كیفیت محتوای آموزشی از طریق ایجاد فرایند بازخورد سریع، منظم و مداوم با معلمان، والدین و بازار كار باشند. در نهایت، معلمی باید تبدیل به به شغلی حرفه‌ای شود كه نظام‌های صنفی بر روند استخدام، آموزش‌های بدو و ضمن خدمت آن و نیز تطبیق كمیت استخدام معلم با وضع اقتصادی‌ـ اجتماعی منطقه و بازار كار آن نظارت كند. احتمالا این فرایند از ورود معلمان سفارشی جلوگیری می‌كند.

•اگر به موضوع گلایه معلمان برگردیم، می‌بینیم بسیاری از مشكلات آموزش و پرورش سال‌های متمادی انباشته شده است. چرا در یك سال اخیر این گلایه‌ها بیشتر شده است؟

به دلیل اینكه وارد عصر دیگری از ارتباطات شده‌ایم. رسانه‌های جدید از طریق ایجاد فرصت‌های برابر گفت‌وگو و نیز مشاركت در مباحث و تصمیم‌گیری‌های درون شبكه‌ای، بسترساز تبدیل افراد پیشتر منفعل به كنشگر فعال و درمجموع توانمندتر كردن شهروندان شده است. شبكه‌های مجازی آنلاین كه با سرعت هرچه بیشتر معلمان را مانند قشرهای دیگر جامعه به خود جذب می‌كند، امكان مشاركت، رقابت و برابری واقعی را به آنها بخشیده است و در فرایندهای تصمیم‌گیری آنها را به یك عضو مؤثر تبدیل می‌كند؛‌كاری كه پیشتر در میان سلسله مراتب بروكراتیك سازمان‌ها و نهادهای بزرگ دولتی و صنفی، عملا برای این قشر غیرممكن بود.

 •با شرایط موجود، انجمن‌ها و كانون‌های صنفی معلمان چگونه به ایفای نقش می‌پردازند؟ آنها حذف می‌شوند یا نقش و كاركرد جدیدی در پیگیری اهداف معلمان می‌یابند؟

با وجود اینكه شرایط موجود امكان هماهنگی‌های لازم برای پیگیری مطالبات معلمان از دولت را بسیار ساده‌تر از گذشته كرده است، اما در تعیین اهداف راهبردی و برنامه‌های درازمدت اختلال ایجاد می‌كند. به نظر می‌رسد نظام‌های صنفی و به‌ویژه انجمن‌های صنفی معلمان تحت تأثیر این شرایط به سمت هرچه بیشتر غیرمتمركز شدن، مدیریت‌های دموكراتیك‌تر و كاستن از روابط سلسله مراتبی متمایل شوند، درغیر این صورت با كاهش نفوذ مواجه می‌شوند. اهداف و خواست‌های آنها نیز به همین میزان از شبكه‌های نزدیك تأثیر می‌گیرد و به سمت خردتر شدن و محلی‌تر شدن حركت می‌كند. این شبكه‌ها می‌توانند آن دسته از مطالباتی را كه تاكنون در حاشیه قرار داشته و نهادهای بزرگ اجازه طرح آنها را نداده است، به متن آورند.


گفتگو از فردین کمانگر- همشهری کردستان


1070 بار دیده شده‌‌


PM:04:45:27/05/2015