کولبری دیگر پیشه ای مردانه نیست و زنان هم بالاجبار کوله حمل می کنند

آرام محمدی

آسونیوز- با توجه به مشکلات معیشتی و فروپاشی اقتصادی در ایران و کردستان، زندگی شهروندان در تنگنا قرار گرفتە و این مسئلە با وجود نگاە نظامی و امنیتی حاکمیت به کردستان، مشکلات را دوچندان کردە و شهروندان کُرد مجبورند برای تامین معاش زندگی خود و خانواده هایشان به شغل کاذب و پر مخاطره ی کولبری روی بیاورند.

در این مجال باید گفت که، کولبری دیگر مردانه نیست و از این قالب بیرون آمده و زنان و دختران اعم از پیر و جوان نیز همپای جوانان، افراد تحصیلکرده، ورزشکاران و نوجوانان و غیره به این کار جانفرسا و خطرناک روی می آورند و مصائب آن را به جان می خرند.

در این میان، زنان و دختران کُرد با پوشیدن لباس مردانه، این جبر تحمیلی را در سکوت و همچنین در سایه بی کفایتی و سوء مدیریت مسئولین و حاکمیت رژیم جمهوری اسلامی بر شانه های نحیفشان بر دوش می کشند و علیرغم سختی و مشقت فراوان این امر، رازهای این سفر ناخواستە و اجباری را در سینە حبس کردە و حتی پیامدها و تبعات ناشی از کولبری را بازگو نمی کنند.

در همین زمینه و بر اساس آمارهای غیر رسمی، بین ٨٠ تا ١٧٠ هزار شهروند در مناطق مرزی "ارومیه، سنندج و کرمانشاه و نواحی مرزی در تابعیت این شهرها" به کولبری مشغولند و گویا نهادهای حکومتی و مربوطه، تنها اسامی ١١٠ زن کولبر را ثبت کرده اند. هر چند تجربه و آزمون این حکومت نشان داده که به این آمارها اعتمادی نیست و غیر واقع هستند و آنچه که در جامعه دیده می شود مغایر با آمارهای اعلام شده حکومتی بوده و گویای واقعیتی انکار ناپذیر است.

بر پایه گزارشات اعلام شده و همچنین اخبار واصله به این پایگاه خبری، تنها در روستای دزآور یا "زاوه ر" از توابع شهرستان نوسود که دارای ٢٠٠ خانوار است، بیش از ٥٠ زن این روستا به کولبری روی آورده اند. 

جدای از این روستا، زنان دیگر هم از روستاهای تابعه شهرستان های پاوه، جوانرود، روانسر، مریوان، بانه، سروآباد و زنان برخی دیگر از نقاط مختلف کردستان، برای امرار معاش و گذران زندگی به کولبری مشغولند. اما تا کنون آمار دقیقی از زنان کولبر در کردستان اعلام نشده است.

هرچند در سایه حاکمیت رژیم جمهوری اسلامی، کولبری زنان نیز همچون دیگر معضلات اجتماعی مورد تازه ای نبوده و نیست، اما و متاسفانه طی سال های اخیر، آمار زنان کولبر در کردستان روبه افزایش بوده و این مسئله از روی اجبار و فقر لجام گسیخته می باشد.

در ضمن، باری که زنان کولبر حمل می کنند، یکسان نیست و در برخی از موارد دیده شده که زنان و دختران به ناچار در مناطق کوهستانی و صعب العبور، بارهای سنگین تری را حمل می کنند، تا که بتوانند اندک پول بیشتری پول به دست آورده و کمک هزینه ای ناچیز برای زخم های زندگیشان باشد.

زنان کولبری که اغلب سرپرست خانواده هستند و یا همسرانشان به علت عدم توانایی جسمی ناشی از فشار کار، قادر بە فعالیت نیستند و زنان مجبورند در غیاب همسران و یا نان آوران خانوادە، در طول یک هفته، ٢ یا ٣ بار پیاپی را در مسیرهای سخت و پرپیچ و خم جابجا می کنند.

زنان کولبری که در راه های طولانی، طاقت فرسا و خطرناکی که اگر با شلیک مستقیم نیروهای نظامی ایران جانشان را از دست ندهند، مخاطراتی همچون سقوط از صخره، ریزش بهمن، غرق شدن در رودخانه، انفجار مین و نقص عضو، بازداشت و ضرب و شتم، ضبط اجناس، بی احترامی از سوی ماموران، تجاوز و ده ها مورد دیگر در کمین آنان است.

در این مجال باید همه گیری بیماری کرونا را به این مقوله افزود که رنج مسیر را بیشتر نمایان می کند.

AM:09:01:01/03/2021




‌ ‌ 932 ‌‌بار دیده شده‌‌


پربیننده ترین ها ‌