کودکان کار در ایران، قربانیان فقر و ضعف قانون

تهیه و تنظیم: بیان عظیمی

آسونیوز- ١٢ ژوئن برابر با ٢٢ خرداد، مصادف با روز جهانی مبارزه با کار کودکان است. در سال ١٩٨٩ بود که مجمع عمومی سازمان ملل، پیمان نامه ی حقوق کودک را تصویب کرد.

بر اساس ماده ٣٢ی این پیمان نامه، دولت های عضو متعهد شدند که با هرگونه سوء استفاده از بهره کشی اقتصادی از کودکان مقابله کرده و زمینه های رشد ذهنی، جسمی، روانی و اجتماعی کودکان را فراهم کنند.

این روز با هدف آگاه گری و مبارزه در راستای جلوگیری و ممانعت از کار کودکان از سوی سازمان بین المللی کار پیشنهاد شد.

ایران نیز سال ١٣٧٠ خورشیدی پیمان جهانی حقوق کودک را امضاء کرد و در اسفند سال ١٣٧٣ مفاد این پیمان به تصویب مجلس شورای اسلامی رژیم ایران رسید.

در همین راستا، در ایران تحت حاکمیت رژیم اسلامی، مسئله ی کودکان کار سالیان متمادی است که به عنوان یکی از معضلات بزرگ اجتماعی مطرح شده، اما و متاسفانه گوش دولت، مجلسیان و در نهایت حاکمیت نظام به این موضوع بدهکار نبوده و برنامه ریزی کلان، جامع و موثری که در راستای خروج کودکان کار از زیر ستم و یوغ استثمار باشد، تدیون نشده.

نبود آمار رسمی و دقیقی از کودکان کار در ایران، معضلات پیش روی آنان را مبنی بر سوء استفاده های ابزاری خود نهادهای حکومتی، افراد وابسته، اقوام و خانواده را دو چندان کرده است.

کودکان کار در سایه حاکمیت ایران، عمدتا هم از سوی جامعه، و هم خانواده مورد انواع خشونت جسمی و روحی قرار می گیرند. کودکان علاوه بر تحمل خشونت های روحی و جسمی، مورد تحقیر و برچسب زنی هم قرار دارند و در مواقعی هم از آنان برای پخش مواد مخدر و غیره استفاده ی ابزاری می کنند.
در این میان، بیشترین آسیب ها متوجه دخترانی است که به عنوان کودک کار در خیابان ها و مکان های زیر زمینی کار می کنند و اکثرا مورد تجاوز جنسی هم قرار می گیرند.

کنشگران مدنی و اقتصادی بر این باورند که، از برجسته ترین موارد بوجود آمدن بستر کار کودکان در ایران، بی کفایتی دولت و مجلس، خلاء مدیریتی و فقدان قانونی در راستای حمایت از کودکان، فقر اقتصادی، بضاعت مالی و ناتوانی خانواده ها در تامین مخارج و هزینه ها، نا امن بودن محله های حاشیه نشن بویژه در کلانشهرها و عدم نظارت سازمان های دولتی و وابسته بر نهادهای اجتماعی را نام برد.

با این وجود، خود عامل رژیم جمهوری اسلامی ایران با استفاده ابزاری از کودکان عملا آنان را در راستای پیاده کردن اهداف و سیاست هایشان به کار می گیرد.

از نمونه های بارز این موضوع را می توان به استفاده از کودکان در میادین نبرد در جنگ ٨ی  ساله با عراق به عنوان کودکان سرباز، بکارگیری کودکان تبعه ی افغانستان و پاکستان در جنگ های نیابتی در سوریه، عراق، یمن، لبنان و دیگر نقاط را یادآور شد.

نتیجه: باید گفت گام نخست در زمینه آسیب‌های اجتماعی از جمله معضل کودکان کار، علاوه بر تاسیس نهادها و سازمان‌هایی که به منظور ارائه برنامه و سیاست‌ گذاری های کلان، در عین حال میبآیست که در اقداماتی ضربتی که به پاک‌ کردن صورت مساله  و شانه خالی کردن از پذیرش بار مسئولیت می‌انجامد، اقدام کرد. و در شناخت دقیق مساله و ارزیابی نقاط قوت و ضعف برنامه‌های اجرا شده تاکید، تا که بتوان از طریق روش های علمی، هدفمند و اساسی برای به حداقل رساندن معضلات اجتماعی، از جمله مبارزه با کار کودکان گام برداشت.

کودکان کار، فارغ از تاثیرات مختلف رسانه‌ای، بازتاب سیاست‌های نادرستی است که توسط رژیم جمهوری اسلامی اعمال شده و این امر در اثر عدم‌ تخصص، ساده‌ انگاشتن و سوء مدیریت مسئولین و مدیران آن به‌ وجود آمده است.

AM:10:54:12/06/2021




‌ ‌ 588 ‌‌بار دیده شده‌‌