حاشیه نشینی دردی مضاعف و تحمیل شده بر پیکره جامعه

آرام محمدی

آسونیوز- پدیده حاشیه نشینی یکی از دهها و صدها معضل تحمیل شده اجتماعی است که از ابتدای بر روی آمدن رژیم جمهوری اسلامی تا کنون، به طرز چشمگیری در مقایسه با حکومت های قبلی در ایران روبه افزایش بوده است.

پدیده ای که در سایه بی کفایتی حاکمیت، ایجاد فاصله ی طبقاتی، مشکلات متعدد اقتصادی و فرهنگی و غیره گسترش یافته، تا جایی که کارشناسان و متخصصان این حوزه، حاشیه نشینی را آپاندیس شهر نام نهاده اند که تا کنون هیچ برنامه جامعی برای این موضوع تدوین نشده و خود این امر موجب بروز انواع و اقسام بزهکاری ها در جامعه شده است.

به اذعان و اعتراف خود مسئولین حکومتی، حاشیه نشینی را که جمعیتی بالغ بر ١٩ میلیون را شامل می شود، باید بە برخی دیگر از پدیده های نوظهور اجتماعی از جمله "کانکس نشینی، چادر نشینی، گورخوابی، پشت بام خوابی، کارتن خوابی، زاغه نشینی، غارنشینی" و... افزود.

حاشیه نشینی و دیگر معضلات مشابه، بیشتر در کشورهای عمدتا توسعه نیافته نمایان تر است و بدون شک ایران تحت حاکمیت رژیم جمهوری اسلامی از این قاعده مستثنی نیست و این مهم مستقیما با سوء مدیریت مدیران شهری مرتبط است.

در این مجال می توان گفت که، روند روبه رشد حاشیه نشینی در ایران به عواملی از جمله مهاجرت از روستاها به شهرها و یا کلانشهرها که خود این موضوع هم نیاز به ریشه یابی و واکاوی دارد و سکنا گزیدن در حاشیه ها و یا به اصطلاح "حاشیه های گندابی" زندگی را برای مردمان حاشیه نشین بیش از بیش سخت و زیستن در یک سکونتگاه انسانی را به شدت بحرانی کرده است.

با این وجود، حاشیه نشینی و آلونک خوابی و غیره منجر به گسترش بی رویه فاصله طبقاتی و نابرابری ها و ناهنجاری های اجتماعی، فقر اقتصادی، جبر و تضاد فرهنگی، بیکاری، بزهکاری، بیسوادی، افزایش اعتیاد، افزایش آمار طلاق، تجاوز، افزایش جرم و جنایت و... شده است.

اعلام آمار ١٩ میلیون حاشیه نشن در ایران از سوی نهادها و برخی از مسئولین، مربوط به سال های گذشته است و هم اکنون نیز با توجه به وضعیت اسفناک اقتصادی و معیشتی، فشار روز افزون، گرانی، تورم و رکود حاکم بر جامعه، بیکاری، اجاره بهای سرسام آور، بحران های مالی، تبعیض و دخل و تصرف در سیستم های مالی و اقتصادی و توزیع ناعادلانه امکانات و منابع مالی در ایران، قطعا جمعیت حاشیه نشین ها را افزایش داده است.

نتیجه: حاشیه نشینی و دیگر معضلات مرتبط اجتماعی به عنوان لکه ننگی در کارنامه ی رژیم جمهوری اسلامی محسوب می شود و در این میان مناطق کردنشن از جمله ایلام، کرمانشاه، سنندج و ارومیه، و همچنین استان های سیستان و بلوچستان، خوزستان و برخی دیگر از نقاط ایران بر حسب میزان جمعیت و توزیع ناعادلانه و مهندسی شده امکانات، نمود بیشتری دارد و عیان تر است.

قطع به یقین ناتوانی حاکمیت و سوء مدیریت دولت و مجلس، توجیه کردن، تعمدی بودن در امر عدم رفع مشکل حاشیه نشینان، گفتار درمانی و بی کفایتی ها در خصوص ساماندهی میلیون ها حاشیه نشین که از دستاوردهای خود رژیم جمهوری اسلامی است، می تواند مزید بر علت باشد.


AM:10:59:16/11/2021




‌ ‌ 302 ‌‌بار دیده شده‌‌