نزدیک بە ٤٢ سال از فرمان یورش سراسری به کردستان می گذرد

نزدیک بە ٤٢ سال از فرمان یورش سراسری به کردستان می گذرد

آرام محمدی

آسونیوز- در آن مقطع زمانی این یورش سراسری، به معنی در دست گرفتن تمامی ارگان های تبلیغاتی کشور از هر طیف و جناح را نیز شامل می شد و در روز ٢٧ مرداد ١٣٥٨ شمسی، نیروهای سپاه و افراطی های تندرو، در شهرها و استان های بزرگ و مرجع، بویژه در شهر تهران به کتابفروشی ها، دفاتر جبهه دمکراتیک ملی، فدائیان خلق، دانشگاه ها، نیروهای سیاسی، جمعیت کردهای مقیم مرکز و مراکز کانون وکلا و نویسندگان مستقل ایران، دفاتر روزنامه های مخالف، شخصیت های چپگرا و حتی اشخاص حقیقی و حقوقی یورش برده، و این مراکز را به آتش کشیده، افراد را بازداشت، و روانه زندان کردند و در این راستا نیز، تعدادی اعدام شدند.

جنایت های ارتجاعی رژیم به نام حاکمیت وقت و نزدیکانشان، اطرافیان و دولت موقت آنزمان ثبت شده و از همان آغاز انقلاب ٥٧ درصدد نابود کردن آزادی های نسبی، سرکوب دستاوردهای آزادیخواهان و زحمتکشان و همچنین خلق های ستمدیده برآمدند، که از انقلاب مردمی به دست آمده بود.

برنامه ریزی حمله به کردستان از روزهای قبل در دستور کار رژیم قرار گرفته بود، تا جایی که بسیاری از سازمان های سیاسی و دفاتر برخی از خبرگزاری ها را به آتش کشیدند، تا که از این طریق بتوانند همه راهها و امکاناتی را که سبب انعکاس حمله ارتش و سپاه به کردستان است را قطع کرده، و در نهایت در سراسر ایران اختناق و سانسور عمومی برقرار کنند.

کردستان ایران در مدت شش ماه بعد از انقلاب مردم ایران، از خود مختاری غیر رسمی برخوردار بود و رهبران کُرد و نمایندگان نیروهای سیاسی، چندین بار به طور رسمی با وزیران دولت وقت، در مورد خواسته های به حقی که از سوی مردم پیشنهاد شده بود، به مذاکره نشستند، تا از طریق گفتگو و راه حل‌های سیاسی، خواسته های عادلانه ملی، مذهبی و اقتصادی ملت کُرد را به نتیجه برسانند.

اما هیئت حاکمه، بیم از آن داشت که یک جنبش "عدالت اجتماعی" فراگیر در سراسر ایران برقرار گردد و این اوضاع قابل تحمل نبود.

این امر"خودمختاری خلق های ایران" در تهران و از منظر حاکمان، به عنوان تجزیه طلبی تلقی و تبلیغ می شد و بە بهانه‌ای برای سرکوب مردم کردستان و دیگر نقاط ایران مبدل گشت. در مقابل، خمینی با استفاده از مقام معنوی و اجتماعی، به جای برقراری آزادی و عدالت اجتماعی راه جنگ افروزی و جنایت را درپیش گرفت که در ابتدای امر نیز از طرف سازمانهای رسمی و جوامع بین المللی مورد انتقاد شدید قرار گرفت.

در مقطع زمانی که در کردستان شخصیت های سیاسی با دولت موقت سرگرم مذاکره بودند، ارتش، سپاه و نیروهای تندرو به " گنبد" حمله کرده و تمامی مراکز فرهنگی و رسانه ای را به آتش کشیده، و حمام خون به راه انداختند. پیش از حمله سراسری به کردستان نیز، خمینی در اعلامیه ای ناگهانی و جنگ افروزانه به ارتش فرمان داد با تمام قوا به پاوه یورش کنند و این فرمان توسط خمینی و به تحریک نزدیکان وی منجمله " چمران" صورت گرفت.

قتل عام مردم پاوه و اعدام جوانان پاوه ای و دیگر مناطق اطراف، منجر به اعتراض سراسری در دیگر شهرهای کردستان شد و نهایتا خمینی در ٢٨مرداد ماه ١٣٥٨ خورشیدی، فرمان یورش سراسری به کردستان را صادر کرد. صدور این فرمان از دیدگاه برخی از مسئولان حکومتی وقت، یک اقدام ناآگاهانه و خود سرانه بود که بدون هیچ اطلاع و مشورتی با مسئولین حکومتی در کردستان صورت گرفته واین امر در شرایطی بود که، ملت کُرد هیچ تجربه نظامی نداشته و خواهان جنگ و خونریزی نبودند.

اما دفاع از خاک و دستآوردهای دمکراتیک بە دست آمدە و همچنین پشتیبانی از پیشمرگان قهرمان، مردم کُرد را به سمت مبارزه حق طلبانه و قیام عمومی و انقلابی پرخروش سوق داد. البته نباید فراموش کرد که خمینی فرمان حمله به کردستان را تحت عنوان "امنیت و آسایش" صادر کرد.

اما واقعیت غیر قابل انکار و با توجه به مدارک و اسنادی که وجود داشت، جامعه آنزمان کردستان از لحاظ‌ امنیتی و اجتماعی، سیاسی دارای جوی نسبتا آرام و فضایی تقریبا دمکراتیک بود و احزاب بدون قید و شرط فعالیت می کردند.

همیشه این پرسش بوجود می‌آید، که رژیم اسلامی چه اهداف و استراتژی را در کردستان دنبال می کرد؟

شاید یکی از عمده دلایل حمله ی گسترده "٢٨ مرداد ١٣٥٨" به کردستان این باشد که، ملت کُرد همیشه صلح طلب و آزادیخواه بوده، و رژیم برای اثبات موجودیت نامشروع خود وهمچنین ایجاد ترس و وحشت و تثبیت هژمونی خود در دیگر مناطق ایران، نیاز داشت که از کردستان بگذرد. چون در آن مقطع زمانی کردستان تنها منطقه ای بود که حاکمیت ایران نتوانسته بود، حکومت ارتجاعی خود را اعمال و تثبیت کند.

زیرا ملت کُرد نوعی از حاکمیت مردمی و توده ای را در منطقه ایجاد کرده بود و این امر برای رژیم و رسیدن به اهدافش تحت هیچ شرایطی قابل قبول نبود.

امروز با گذشت بیش از ٤ دهه از عمر این رژیم جعلی، تغییر وتحولات زیادی در ساختار اجتماعی، سیاسی و امنیتی در ایران و کردستان صورت گرفته است. اما در شرایطی که رژیم اسلامی، کردستان را کاملا ملیتاریزه کرده، جنبش انقلابی و مبارزات حق طلبانه ملت کُرد همچنان ادامه دارد.

اسناد ومدارک فراوانی وجود دارد که، تمام هم وغم این حکومت ارتجاعی و جنایت پیشە برپایه تعرض به کرامت انسانها بنا نهاده شده، و هدف آن کشتار آزادیخواهان، تجاوز، مداخله و سرکوب اقلیت های دینی و قومی بوده و کردستان نیز از این قاعده مستثنی نیست.

اما ملت بیدار کُرد، این مبارزات را دنبال کرده تا به تحقق برسد و خود این امر برگ زرینی از تاریخ مبارزاتی کردستان محسوب می شود.

لازم به یادآوری است که، این مطلب در سال ٢٠١٧ هم منتشر شده است.


164 بار دیده شده‌‌


AM:10:43:19/08/2021